Κοίταξε το διπλανό σου στα μάτια, και πες του. Είσαι αυτός που με βοηθά να βλέπω και να αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Χωρίς εσένα θα ήταν αδύνατον να παρατηρήσω το μέγεθος του θυμού μου, της κριτικής μου, και όλων των βαριών συναισθημάτων που έχω. Θα ήταν αδύνατον να παρατηρήσω το μέγεθος της αγάπης και της αποδοχής που βιώνω. Θα ήταν αδύνατον να παρατηρήσω αυτό που μπορώ να κάνω με την αγάπη μου, τη δύναμή μου, και την αποδοχή μου. Θα ήταν αδύνατον να μάθω να βάζω όρια, θα ήταν αδύνατον να βιώσω τη διαδρομή προς το συγχωρώ.
Και όλα αυτά τα μαθαίνω, επειδή στην πραγματικότητά μου υπάρχεις εσύ. Και για όσο υπάρχεις στην πραγματικότητά μου, μου δίνεις την ευκαιρία να παρατηρήσω αυτό που συμβαίνει μέσα μου. Και εγώ ακόμα δεν σου είπα ευχαριστώ, επειδή μέχρι τώρα όλο αυτό δεν το έβλεπα.
Τώρα όμως το βλέπω. Έτσι σου δίνω το ευχαριστώ μου, για να δείξω στον εαυτό μου και σε ένα ολόκληρο σύμπαν ότι μπορώ και το βλέπω.
Τον εαυτό μου έτσι τον γεμίζω με γνώση. Όταν μπορώ και παρατηρώ την αλήθεια γύρω μου.
Να είστε ευλογημένοι.
ΔΑΣΚΑΛΟΣ...
