ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ του δασκάλου στο ομαδικό channeling.
Αυτό που στην κάθε στιγμή κάνεις, αναλογεί, εκπορεύεται, δημιουργείται, από το μέγεθος της γνώσης που στην κάθε στιγμή έχεις. Αυτό θα πει, πως όταν περνούν τα χρόνια και μεγαλώνει η γνώση σου, κάποια πράγματα τα κάνεις καλύτερα, επειδή υπάρχεις σε μεγαλύτερη γνώση. Και φυσικά ό,τι συνεχίζεις και κάνεις, αναλογεί στη μεγαλύτερη γνώση που πια έχεις. Και εσύ αντί όλο αυτό να το βλέπεις ως εξέλιξη, σου δημιουργεί ενοχή. Σου δημιουργεί ενοχή, επειδή δεν το βλέπεις ως εξέλιξη, επειδή εστιάζεις σε αυτά που δεν τα έκανες και τόσο καλά. Όμως η εξέλιξη αυτή είναι. Την εξέλιξή σου τη βιώνεις μέσα σου, όταν παρατηρείς πως όσο περνούν τα χρόνια, κάποια πράγματα τα κάνεις καλύτερα. Και τις ενοχές σου τις βιώνεις μέσα σου, όταν αντί να βλέπεις την εξέλιξη που δημιουργείς, κρίνεις αυτά που έκανες τις στιγμές που υπήρχες σε μικρότερη γνώση.
Θέλω να σου πώ ότι η κριτική σου, δεν σε αφήνει να δεις πόσο υπέροχα εξελίσσεσαι. Η κριτική σου, δεν έμαθε να στέκεται ταπεινά μπροστά στη γνώση που κάποτε είχες, που σε οδήγησε να κάνεις όλα αυτά που έκανες. Η κριτική σου, δε στέκεται με σεβασμό μπροστά στον τρόπο που διαχειρίζεσαι το πλάνο της ενσάρκωσής σου. Έτσι η κριτική σου δεν σε αφήνει να δεις την αλήθεια σου. Και όταν δε βλέπεις την αλήθεια σου, χάνεις τη δύναμή σου. Και όχι μόνο. Όταν δε βλέπεις τους δρόμους μέσα από τους οποίους εξελίσσεσαι, ξέρεις τι κάνεις; Αφήνεις τον εαυτό σου να κρίνει τη γνώση σου και τις διαδρομές σου. Για αυτό έχεις ενοχές. Επειδή δε βλέπεις τη γνώση που δημιούργησε τις διαδρομές σου. Δε βλέπεις ούτε αυτά που έμαθες από τις διαδρομές που έκανες. Βλέπεις μόνο αυτό που η κριτική σου κοιτάζει ως λάθος. Όμως στο σύμπαν δεν υπάρχει λάθος. Επειδή ποτέ δεν είναι λάθος ο δρόμος μέσα από τον οποίο επιλέγω να μεγαλώσω τη γνώση μου. Ποτέ δεν είναι λάθος η γνώση που επέλεξα να διευρύνω. Και όταν αυτό δεν το αντιλαμβάνεσαι, κοιτάζεις το παρελθόν και λες, αυτό τώρα θα το έκανα καλύτερα. Φυσικά τώρα θα το έκανες καλύτερα, αφού τώρα υπάρχεις σε μεγαλύτερη γνώση. Άλλωστε αυτή είναι η ομορφιά και η δύναμη της ύπαρξής σου. Να προχωράς μπροστά με όλο και μεγαλύτερη γνώση, ώστε όταν κοιτάζεις πίσω, να παρατηρείς πόσο μεγάλωσες τη γνώση σου. Δηλαδή να παρατηρείς την εξέλιξή σου. Και όχι μόνο. Να παρατηρείς πως όταν δε βλέπεις την εξέλιξή σου, τότε βιώνεις τις ενοχές σου.
Για αυτό αναλογίσου πώς θα υπήρχες, εάν κοιτούσες το παρελθόν και έλεγες… όλα τα έκανα υπέροχα, όλα πάλι με τον ίδιο τρόπο θα τα έκανα. Εάν το σκεφτείς λίγο καλύτερα όλο αυτό, θα δεις ότι εδώ δεν υπάρχει εξέλιξη. Επειδή όταν κάτι συνεχίζεις να το κάνεις με τον ίδιο τρόπο, όταν κάτι συνεχίζεις να το βλέπεις με τον ίδιο τρόπο, τότε δεν μετακινείσαι, έτσι δεν δημιουργείς εξέλιξη. Όταν κάτι συνεχίζεις να το κοιτάζεις μέσα από την ίδια οπτική, μέσα από το ίδιο μέγεθος γνώσης, τότε δεν μετακινείσαι, δεν δημιουργείς εξέλιξη. Και μάλιστα όταν αυτό το κοιτάζεις σε κάποιο διπλανό σου, λες… πολύ κολλημένο άτομο, δεν μετακινείται καθόλου. Τα χρόνια περνούν, και ο εαυτός του μένει αμετακίνητος στο ίδιο σημείο.
Έτσι κοίταξε τον εαυτό σου και πες του… αισθάνομαι υπέροχα που δεν υπάρχω κολλημένος, και μπορώ και μετακινούμαι συνέχεια, και έτσι δημιουργώ την εξέλιξή μου. Για αυτό μάθε να εστιάζεις στον τρόπο που κινείσαι στο τώρα, και στην εξέλιξη που δημιουργείς. Και σταμάτα αυτό να το κρίνεις, για να μην δημιουργείς ενοχές. Επειδή η ενοχή είναι άγνοια. Είναι η άγνοια της πραγματικότητάς σου. Είναι η άγνοια του εαυτού σου, που δεν σε αφήνει να δεις μία αλήθεια.
Να είστε ευλογημένοι.
ΔΑΣΚΑΛΟΣ…
